لغت و كلمات فقهاء رضوان الله عليهم بنمايد در اين باب مىفهمد بر اينكه هر آوازى كه به تحرير صوت از حنجره خارج مىشده عرب آن را غناء مىگفته است ، اعمّ از آنكه آواز خوش بوده يا آواز زشتِ پست . و شاهد اينكه : اگر يك شعر عربى را در ميان اعراب به طريق متعارف بخوانى مثلًا مىگويند غنّ غنّ و يك اصطلاح خاصّى از براى معناى غناء نبوده است و اين هم مخفى نماند كه اگر چنانچه به طريق متعارف فى الجمله تحريرى در صوت نبوده است عرب آن را غناء نمىگفته بلكه داخل در تكلَّمات مىشمرده اند و بعضى آوازهايى كه تحرير داشته است بعض مستمعين آن را مطرب مىدانسته اند ، لذا در تعريف غناء قيد طرب را اخذ كرده و از براى برخى از ناس طربى حاصل نمىشده لذا در تعريف غناء مطلق صوت را گرفته اند . و مراد از طرب و خفّت يك حالتى است در نفس كه انسان را از حالت متعارف خارج مىكند ، و يك مطلب ذوقى است ، مثل گرسنگى و تشنگى كه توصيف و تعريف كردنى نيست و سُرور و حُزن در آن مدخليّت ندارد و الَّا لازم آيد هر چيزى كه سُرور يا حُزن داشته باشد يا خفّتى كه از شدّت سُرور يا اندوه عارض انسان شود داخل طرب باشد و لو از حيث آواز خوش نباشد . أطَرَباً وَأنْتَ قِنَّسْرِيُّ وَالدَّهْرُ بِالانْسانِ دَوّارِيُّ كسى نگويد : چطور مىشود كه غناء نسبت به اشخاص فرق مىكند ، در حالى كه اگر آواز خوب گيرنده باشد هر كس مىفهمد ؟ جواب گوييم : خودم مشاهده كردم شعر عربى را به يك آهنگى از براى چند نفر خواندند ابداً حالت آنها تغييرى نكرد ، همين مقدار صداى خوب استماع شد ، ليكن همان صدا رابا آن آهنگ از براى شخص ديگر خواندند از حالت طبيعى بيرون رفته سهل است نزديك به غشوه رسيد ، در حالى كه بى اندازه از محترمين محسوب مىشد .